fiction
Kasama
Ko sa Isang Aircon Bus si Marieton Pacheco
ni Adam David
Kasama ko sa isang aircon bus si Marieton Pacheco. Papunta kami sa
Novaliches, dadalaw sa kanyang mga magulang na nagbayad ng kanyang
apat na taon sa unibersidad para makapagtapos ng MassComm. Sabado ng
hapon at mataas na ang araw sa labas ng bintana, yung tipo ng araw
na nagyayaya sa mga balbas-saradong Pari ng Kalsada na umakyat ng bus
at ipagkalat ang Salita ng Diyos.
Nakaparada kami kung saan dating nakatayo ang People's Park. Hawak
ni Marieton ang aking kamay, at hawak ko naman ang sa kanya. Hawak
niya ang kamay ko na parang nakababatang kapatid ko siya, at pareho
kaming naglalakad sa loob ng isang haunted house sa Star City. Pinag-iisipan
ko na kilitiin ang kanyang palad nang tanungin niya ako tungkol sa
tatay ko.
"Close ba kayong dalawa?" Hinintay niya ang sagot ko nang
nakangiti.
"Hindi naman kami nangingisada kada-Sabado, o kung ano man. Kilala
niya kung sino'ng bagong girlfriend ko, at paminsan-minsan ay tinatawagan
niya ako. Pero hanggang dun lang," sagot ko sa kanya. Kalahati
dun di totoo. Dati'y sabay kaming nangingisda ng tatay ko tuwing Sabado,
sa tabi ng isang lawa sa Novaliches na may baybaying dati-rati'y dinadaan-daanan
niya habang nakamotorsiklo nung bata pa siya't nagrerebelde. Maraming
carpa at hito noon sa lawa, pero di puwedeng kainin. Inilalagay namin
yung mga huli namin sa isang timba ng tubig mula sa lawa at pagkagat
ng dilim ay dali-dali naman naming ibinabalik. Nag-umpisa kami manghuli
nung limang taon pa lang ako at tumigil lang kami nang nahirapan na
kaming pumunta sa lawa - kung ano mang mga palusot ang ibinibigay niya.
Biro ko nga, dati kapag pasko sa bahay naming, ay kung paano naging
malapit ang tatay ko sa anim na henerasyon ng isda sa lawa na yun.
"Anung hitsura niya? Magkamukha ba kayo?" Kinakalikot ni
Marieton ang balbas ko. "Hindi, hindi kami magkamukha," ang
sagot ko sa kanya. Matawa-tawa siya sa sagot ko, pagkatapos ay bumalik
siya sa pagkalikot ng balbas ko. "May balbas ba siya?"
Kinalikot ko ang makinis at kalbong baba ni Marieton, at pinag-isipan
kung ano pang parte ng kanyang katawan ang di tinutubuan ng buhok.
Ikinuwento ko sa kanya kung paano nagkuwento ang tatay ko tungkol sa
mga babae at ang kanilang pagmamahal sa mga balbas-saradong lalake.
Napapag-isip kasi sila kung ano pang ibang parte ng katawan ng lalake
ang tinutubuan ng buhok. "Pero siyempre, kuwento lang yun. Ako
mismo, di naniniwala dun."
Tahimik na nakinig si Marieton sa kuwento ko. Dumungaw siya sa bintana,
pataas sa de-lobong Champola sa ibabaw ng gusali sa tapat ng lugar
kung saan dati'y nakatayo ang People's Park. Tila naubusan na ito ng
lasa, dalawang taon na ang nakaraan.
Tumango si Marieton, tila sinasabing "Okey yun, okey yun." Lumingon
siya ulit sa akin, humigpit ang hawak sa kamay ko habang kami'y nagtitigan. "Wala
akong problema kung gusto mong magpatubo ng balbas, kung ano man ang
rason mo. Pero puwede bang pangakuan mo akong... di ka magpapatubo
ng bigote?"
Hinawakan ko ang kanyang mga kamay, tinitigan siya sabay nangako na
mananatiling kalbo ang nguso ko habambuhay.
"Di rin naman ako ganun kagaling magpatubo ng bigote e," dagdag
ko.
"Salamat at hindi mo ako tinanong kung bakit. Salamat sa pag-intindi," ang
sabi ni Marieton sa akin. Hinalikan ko siya't niyakap at pahabol na
sinabing "Kahit ano, Marieton, basta ikaw."
Ngumiti si Marieton, sabay yakap sa akin. Nagpaulan ng halik sa ngusong
ginawa sana para tubuan ng bigote na ngayon, tutubo rito ay Pag-Ibig.
back to fiction | home |
