Palaging may ulan ang pamamaalam
Kaya binabaha ng lungkot ang lungsod
Ng panandaliang pagsasama't lugod.

Huwag kang lilingon at baka malusaw
Na asin ang mithing pagbabagong-loob.
Palaging may ulan ang pamamaalam
Kaya binabaha ng lungkot ang lungsod

Bangkay na lulutang ang panghihinayang
Ngayong nalunod na ang lahat ng pusok
At kuyom sa dibdib ang basang alabok.
Palaging may ulan ang pamamaalam
Kaya binabaha ng lungkot ang lungsod
Ng panandaliang pagsasama't lugod.

Mula sa Mga Lagot na Liwanag, 2002

back to poetry | home