poetry

Ang Manunulat kag ang Pendulum
ni Alain Russ Dimzon

1.
Isa ka manunulat
Ang ginbulag
Sa iya kwarto
Nga nangin
Salaming nga
Tuman kadamul.

Ang iya makinilya
Ginahandum
Sang iya mga tudlo,
Apang ginatandug ini
Sang iya mga mata.

Ang iya daan nga libro
Ginahandum
Sang iya mga mata,
Apang ginatandug ini
Sang iya mga tudlo.

Dapat mangin isa
Ang manunulat kag
Ang iya makinilya.

Ang manunulat
Indi sumalayo.
Ang sumalayo
Amo ang kandado.

“Buksan ko
Ang pwertahan!

Akon ini kwarto!
Saksi pa ang pendulum!”

2.
Akig ang manunulat.

“Bulawan nga estrelya
Daw makunol ka
Batuk sa mga tinaga
Sang mga nobena!

Che Guevarra,
Kaslon ko ikaw
Kay Santa Maria!

Pula nga bandera
Ang trahe de boda!

Maninoy ang masa!”

Nagaalsa ang aso
Sa gabuk nga terasa.

Akig ang manunulat.

Sa punta sang rosarito
Ginpakabitan niya
Ang krus sang bala.

Ginkasal niya sila
Sa iya ngalan nga
Wala sing amay
Kag wala sing anak.

Nagkulpa ang aso.
Wala nagaminyar
Ang pendulum.

Ang naakig nga manunulat
Nagtukis sang pahina.

3.
Nagakurog ang karon ginatublag nga manunulat.

Ginapahigda sia sa katre nga salsalon
Kag ginputos sa kurtina nga gision.

Ginasugilanon niya ang pendulum
Nga wala nagasabat sa iya mga palamangkutanon.

Madamu ang mga lapaklapak sa pasilyo
Kag may katingil sang mga kariton.

Nagagwa kag nagapasulog ang mga trabahador
Nga may tabon ang mga nawong.

Makita sang manunulat ang iya kaugalingon
Sa pihak nga katre kag nagaugayong.

Nagaibwal ang kalayo sa pagpangamuyo
Kag pagpanulod sang mga sinsilyo sa mga puyo.

Ginabinagbinag sang nagakurog nga manunulat
Ang iya ikanapulo kag tatlo nga kamatayon.

Gintawag niya ang tagtuga sang pendulum.

Ang nagakurog nga manunulat indi makapiyong
Nagaibwal nga nagaibwal ang kalayo.

Wala. Tuo. Wala. Tuo. Wala. Tuo. Wala. Tuo.
Ang paghabyog sang pendyulum nagapadayon.

(Translated by the author)

1.
A writer
Has been removed
From his room
Which has turned
Into very thick glass.

His typewriter
Is yearned
By his fingers,
But is touched
By his eyes.

His old book
Is yearned
By his eyes,
But is touched
By his fingers.

The writer
And his typewriter
Should be one.

The writer
Is not a stranger.
The stranger
Is the padlock.

“I will open
The door!

This is my room!
My witness
Is the pendulum!”

2.
The writer is angry.

“Golden star,
You seem to shrink
Against the words
Of the novena!

Che Guevarra,
I will have you married
To St. Mary!

The red flag
Is the bridal gown!

The masses
Are the sponsor!”

Smoke rises
On the dilapidated terrace.

The writer is angry.

At the tip
Of the rosary beads,
He has attached a bullet
On the crucifix.

He has them married
In his name that
Has no father
And no son.

The smoke subsides.
The pendulum
Does not swing.

The angry writer
Turns a page.

3.
The now disturbed writer trembles.

He is laid on a steel bed
And wrapped with a tattered curtain.

He talks to the pendulum
That does not answer his questions.

There are many footsteps in the corridors.
And there is the shrillness of wheels.

Workers with coverd faces
Come in and go out.

The writer can see himself
On the bed across, moaning.

Fire blazes to the muttering of prayers
And dropping of coins in little bags.

The tremblling writer is contemplating
His thirteenth death.

He calls the creator of the pendulum.

The trembling writer cannot close his eyes.
The fire blazes and blazes.

Left. Right. Left. Right. Left. Right. Left. Right.
The swinging of the pendulum goes on.

back to writing from the regions | poetry | home