poetry

Mga Rawitdawit
ni Abdon M. Balde, Jr.

4
TIGBAK NA BALULANG

lihis na su mga aldaw kan balulang
na dai madulag sain man ibulang;
wara na su lukso kan dugong mainit
na kun minabulwak masiram, malanit;
dai na su kusog kan pusog na lawas,
maski pighapihap habong mabungkaras.

sa harong na sana ining sabungero
nagmamalayumay sa pagreretiro;
pigbuburubulnot an sanribong uban
piggsusurusikwat, mga kukong gadan;
pigpupurupildit, pighuhuruhapros
tûlang na naglumoy, ugat na nalùyos.

pag pinasikrapan an gurang nang agom
su daragang pandok an nasa girumdom;
su butog na pisngi, mayumhok na pûson,
an buot na hadkan, buot hapihapon;
nagmama’wot pa man kuta ki sultada
alagad dai nang kamandag an dara.

pagsulnop kan aldaw pagka piglilipot
tigbak na balulang iyong kapot-kapot;
mientras nagtatagas su gabos na lawas
pigsisintiran su abong magbungkaras;
dai masabutan an piglalamayan:
anong gadan ining daing lulubungan?

Tigbak na Balulang
(Salin sa Filipino)

lipas na sa tandang ang mga panahong
palaging palaban saan man isabong;
wala na ang lukso ng dugong mainit
na kung bumubulwak masarap, masakit;
wala na ang tapang, wala na ang lakas
tamad nang bumangon kahit hinihimas.

nasa bahay na lang itong sabungerong
gustuhin ma’t hindi’y sadyang retirado;
pahilot-hilot ng binting nangangalay,
pasungkit-sungkit ng mga kukong patay;
papisil-pisil ng butong nanlalambot
pahaplos-haplos ng ugat na natuyot.

tuwing susulyap sa butihing asawa
ay dalagang mukha ang naaalala;
mapupulang labi’t mapintog na pisngi
ang pesteng tukso sa pagmumunimuni;
aastang para bang gusto’y pintakasi
subalit wala nang ipagmamalaki.

kung gabing malamig ay naghihimagsik
itong sabungero sa kanyang sinapit;
habang naninigas sa lamig ang tuhod
ang alaga nama’y lalong nanlalambot;
ang di malaman sa pinaglalamayan:
anong patay itong ni walang libingan?

back to writing from the regions | poetry | home